Mijn buddy is een Nederlander, ik ben een Vlaamse. We vormen het levend bewijs dat de twee landen perfect kunnen samenleven mits we elkaars eigenaardigheden respecteren én mits we het Nederlands-Vlaams woordenboek onder de knie hebben.

Het simpele zinnetje loop jij eens naar de auto, doet mij niet meer haastig wegspurten. Ik heb geleerd dat lopen voor hem gewoon gaan betekent, en wat ik lopen noem is voor hem rennen. Een frigo is hem totaal onbekend, een diepvrieskist ook.

Die noemt hij (heel logisch) een koelkast en een ijskast. Dus dezelfde logica volgend, dacht ik dat ik wel juist zou zitten met de term stortbad, maar neen hoor, die noemt hij douche (waarbij de ‘e’ dan wel heel duidelijk wordt uitgesproken!). Van een stylo en een farde had hij nog nooit gehoord, dus vraag ik nu ook naar een balpen en een map. 

Mijn vest is een jas geworden, botten blijken beenderen te zijn en geen laarzen, muren worden gesausd, en de microgolf is een magnetron. Ik heb geen kinesist meer maar een fysiotherapeut’ waarbij de laatste lettergreep bovendien puit moet uitgesproken worden. Het is soms nogal veel om te onthouden, dan verval ik wel eens in mijn oude woordenschat en zorg voor hilariteit als ik iemand zeg op zijn poep te blijven zitten of dat ik de kat ga vaststeken (betekent gewoon dat ik hem in het schuurtje opsluit hoor!).

Ook begrippen als direct of de middag blijken voor heel wat verwarring te kunnen zorgen, om dan maar te zwijgen van de combinatie direct na de middag. Voor mij was dat rond één uur, hij kwam pas rond zes uur aanzetten…

Het grootste cultuurverschil is echter de manier van afwassen. Nederlanders gruwen van onze schoteldoek, ik daarentegen begrijp niet hoe ze zelfs potten en pannen proper kunnen krijgen met hun afwaskwastje. Wij Belgen moeten een heel taai ras zijn, bestand tegen allerlei bacteriën en infecties. Want de schotelvod wordt hier geacht te krioelen van vuile beestjes die de smerigste ziekten veroorzaken. De hele vaat doorloopt eerst een voorwas waarbij hij onder een lopende kraan wordt afgespoeld, daarna een hoofdwas in een sopje en vandaar belandt hij in het afdruiprekje. Dat Nederlanders zuinig zouden zijn is een fabeltje. Ik heb zelden zo’n waterverkwisting in Vlaanderen meegemaakt. 

Mijn buddy helpt me dus niet alleen om het leven met de ziekte van Parkinson aangenamer te maken, hij helpt ook om me een nieuwe woordenschat en nieuwe levenswijze eigen te maken. Bovendien ben ik ook zijn buddy want ook hij heeft de ziekte van Parkinson. Samen beven we ons door het leven, samen zijn we elkaars steun en toeverlaat en dat we een verschillende nationaliteit hebben verrijkt onze relatie alleen maar!